Obecnie, na odprawie technicznej, losuje się kolejność skoków z zestawu czterech wiązanek: lewa, prawa, lewy krzyż i prawy krzyż. Skok musi być wykonany z wysokości 2200 m. Najście samolotu musi być wykonane dokładnie z wiatrem. Każdy zawodnik musi dokładnie widzieć cel, w którym są ustawione kamery. Oznakowanie musi mieć wymiary około 200 stóp kwadratowych. Zawodnik wyskakuje z samolotu na komendę z ziemi przekazaną do samolotu technicznymi środkami łączności. Ocenę skoku na akrobację stanowi czas wykonania wiązanki w sekundach, z dokładnością do 1/100 sek. plus czasy kar, za niedokładnie wykonane figury. Czas mierzy się do 16,0 sek., a rozpoczyna się go mierzyć w momencie gdy zawodnik rozpoczyna pierwszą figurę. Sędziowie oceniają skok na podstawie materiału nagranego kamerą.
Skoki na celność lądowania i akrobacja stanowią konkurencje klasyczne, w których od 1951 rozgrywane są, co dwa lata, Spadochronowe Mistrzostwa Świata. Pełną akrobację, tzw. spirale z saltami, wprowadzono na VI Spadochronowych Mistrzostwach Świata rozgrywanych w USA, w 1962. Na poprzednich mistrzostwach akrobacja polegała na wykonywaniu samych spiral. Wyniki w celności indywidualnej i w akrobacji dają wynik dwuboju spadochronowego.
Bibliografia
Kategoria:Spadochroniarstwo