W przeciwieństwie do Brytyjczyków, Niemcy jednak wstrzymali się z rozpoczęciem budowy nowych okrętów do czasu opracowania i przetestowania dział dla nich, co spowodowało, że brytyjskie pancerniki z artylerią 15-calową (381 mm) weszły do służby znacznie wcześniej i w większej liczbie, będąc dostępne już podczas bitwy jutlandzkiej.
Nowe pancerniki, określone podczas projektowania jako typ T, w dużej mierze były rozwinięciem konstrukcji poprzedniego typu König (typu S), mając podobny kadłub, wymiary i schemat opancerzenia. Zdecydowano nowe działa kalibru 380 mm rozmieścić w czterech dwudziałowych wieżach, po dwie na dziobie i rufie (typ Koenig miał pięć wież z działami 305 mm). Mimo znacznie cięższego uzbrojenia, rozmiary wzrosły nieznacznie, jedynie nieco wzrosła wyporność z powodu bardziej pełnych linii kadłuba.
Pierwsze dwa okręty zamówiono w ramach programu rozbudowy floty na lata 1913/1914, trzeci – na lata 1914/1915 i czwarty w ramach nadzwyczajnego programu wojennego.