We wrześniu 1939 r., po ataku wojsk niemieckich na Polskę, został proboszczem parafii we wsi Szumbar pod Krzemieńcem. W 1943 r. był organizatorem polskiej samoobrony we wsi Dederkały podczas miejscowych pogromów ukraińskich, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych przez AK. Po zajęciu tych obszarów przez Armię Czerwoną w II poł. 1944 r., został duchownym w Krasiłowie. Ponadto prowadził pracę duszpasterską wśród ludności katolickiej w rejonie Charkowa, Kijowa i Dniepropietrowska.
Na początku stycznia 1945 r. został aresztowany przez NKWD. Po procesie skazano go w maju 1946 r. na karę 10 lat łagrów i osadzono w obozie na Północnym Uralu. W styczniu 1947 r. został przeniesiony do obozu na Workucie. W październiku 1954 r. oswobodzono go bez prawa wyjazdu. W 1956 r. skierowano go do miasta Krasnoarmierjsk w Kazachstanie, gdzie wspierał zesłańców – katolików. W grudniu 1958 r. ponownie został aresztowany, po czym skazano go na karę 10 lat łagrów. Przebywał w obozie w obwodzie irkuckim. Na początku stycznia 1965 r. wyszedł na wolność. Wyjechał na Ukrainę, zamieszkując w Barze. Od 1966 r. prowadził duszpasterstwo na terenie diecezji kamienieckiej z siedzibą w Wierzbowcu koło Winnicy (parafie we wsiach Łuczyniec, Wierzbowiec i Śnitków). Napisał wspomnienia, wydane pośmiertnie w 1985 r. w Paryżu.