Od 11 czerwca 1945 do 1 kwietnia 1949 był ministrem odbudowy kraju w Rządzie Tymczasowym, Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej i pierwszym rządzie Józefa Cyrankiewicza, w latach 1946–1949 prezesem Głównego Urzędu Planowania Przestrzennego. Od 1947 był profesorem na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Był wiceprzewodniczącym Komisji Planowania Regionalnego Warszawy i współorganizatorem Towarzystwa Osiedli Robotniczych. W 1948 był inicjatorem utworzenia Instytutu Budownictwa Mieszkaniowego, a w latach 1949–1971 jego dyrektorem. Od 1955 do 1959 był również dyrektorem Instytutu Urbanistyki i Architektury. Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej i na Sejm Ustawodawczy. Od 1971 był członkiem Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie„Biuletyn Zamek”, nr 17a, 19 czerwca 1971, s. 5..

W 1939 przystąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, w latach 1945–1948 zasiadał w radzie naczelnej „lubelskiej” PPS. Od 1948 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Członek honorowy Towarzystwa Urbanistów Polskich. Był autorem licznych prac z zakresu zagadnień mieszkaniowych, polityki terenowej, odbudowy i planowania miast w tym Warszawy i jej rejonu.