konsul Tytus Manliusz, który wyzwał pewnego Celta na pojedynek, a po zwycięstwie zagarnął jego naszyjnik, który odtąd stale nosił, co zyskało mu przydomek Torquatus – zamieniony później w dziedziczne miano Torkwatusów, gałęzi rodu gens ManliaO czym wspomina zarówno Liwiusz w Dziejach Rzymu (VII, 10), jak i Cyceron w traktacie O powinnościach (III, 31)..
Najbardziej znanym ikonograficznym poświadczeniem istnienia tej charakterystycznej ozdoby jest ukazanie jej w hellenistycznym wyobrażeniu umierającego galijskiego wojownika oraz w rzeźbie tzw. wojownika z HirschlandenSylvia Botheroyd, Paul F. Botheroyd: Słownik mitologii celtyckiej. Katowice: Książnica, 1998, s. 386; 175-176.. W nazewnictwie klasyczne świadectwo stanowi wspomniana antroponimiczna geneza nazwy własnej rodu TorkwatusówJane F. Mitchell: The Torquati. W: „Historia. Zeitschrift für Alte Geschichte”, t. 15/1 (Januar 1966), s. 23–31..
Przypisy
Linki zewnętrzne James Yates: Torques, torquis. W: W. Smith, W. Wayte, G.E. Marindin: A Dictionary of Greek and Roman Antiquities. London: John Murray, 1890
Kategoria:Sztuka starożytna Kategoria:Celtowie Kategoria:Rzymskie odznaczenia wojskowe