Tytuł czeladniczy uzyskał w 1945 r., tytuł mistrzowski z lutnictwa w 1948 r., a następnie z wyrobu instrumentów dętych i akordeonów. Jako muzyk Niewczyk był w tym okresie związany z orkiestrą symfoniczną Dyrekcji Lasów Państwowych, a potem orkiestrą Urzędu Finansowego. Nielegalnie wykonywał gitary elektryczne, w czasie swojej kariery wykonał około 200 skrzypiec. Był cenionym i znanym w całej Polsce ekspertem. W 1954 r. był jednym z inicjatorów powstania Stowarzyszenia Polskich Artystów Lutników. W swojej poznańskiej pracowni zajmował się między innymi skrzypcami muzyków startujących we wszystkich powojennych Międzynarodowych Konkursach Skrzypcowych im. Henryka Wieniawskiego. O skandalicznych warunkach w jakich zmuszona była pracować rodzina Niewczyków pisał (oskarżając o zaniedbania władze miejskie) na łamach Polityki w latach 70. XX wieku, znany muzykolog Jerzy Waldorff, a efektem jego interwencji było przeniesienie warsztatu lutniczego Niewczyków w 1978 r., na ul. Woźną w Poznaniu. Od 2005 r., pracownię prowadzi syn Stefana, Benedykt Niewczyk.
Pochowany na cmentarzu przy ul.