Uchodził za jednego z najwybitniejszych lutników polskich. W jego warsztacie wytwarzano instrumenty dęte blaszane i drewniane, serbskie instrumenty szarpane, opracowane na podstawie katalogu oraz gitary, mandoliny, bałałajki. Specjalnością zakładu były instrumenty smyczkowe, a przede wszystkim skrzypce. Prowadził też naprawę i korekcję wszelkich instrumentów muzycznych oraz stroił fortepiany. Na Powszechnej Wystawie Krajowej w 1929 r. w Poznaniu za swoje prace otrzymał srebrny medal, a w latach 1949 i 1950 na Międzynarodowych Targach Poznańskich złote medale. W Muzeum Narodowym w Poznaniu w 1949 r. wystawił skrzypce z 1928 r., a na wystawie „Skrzypce w Polsce” w 1952 r. pokazał dwa okazy skrzypiec z 1933 i 1952 r. Udzielał się społecznie: był wieloletnim Starszym Cechu w Poznaniu, przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej dla mistrzów, jednym z inicjatorów powstania Stowarzyszenia Polskich Artystów Lutników w 1954 r.
Był także nauczycielem wielu lutników. W jego bydgoskiej pracowni naukę ukończyło około 12 czeladników. W tym fachu wykształcił także swoich synów: Jana Mariana (ur. 1924) i Stefana (ur. 1925) oraz wnuka (Benedykt, syn Stefana).
Zmarł 26 lipca 1969 r. w Poznaniu.