W okresie kampanii wrześniowej w randze generała brygady, od 5 września dowódca 2. Dywizji Piechoty (kryp. „Škultéty”) w składzie zgrupowania „Bernolak” walczącej jako wojska sojusznicze po stronie Niemiec w agresji przeciwko Polsce. Dowodzone przez niego pułki współdziałały z niemieckim XVIII Korpusem Armijnym, 8 września dowodzone przez niego jednostki zajęły Krynicę Zdrój, Tylicz, Białą Wodę. 16 września walczyły pomiędzy miastami Sanok i Dukla.
W listopadzie 1939 roku został mianowany generalnym inspektorem Słowackich Sił Zbrojnych. Na początku 1940 został mianowany zastępcą naczelnego wodza, a od października tego samego roku był dowódcą słowackich wojsk lądowych. W 1942 powrócił na stanowisko generalnego inspektora i został awansowany na stopień generała I klasy. Po 1942 podupadł na zdrowiu, a w kwietniu 1943 został przeniesiony do rezerwy. Z powodu braku kadry oficerskiej do sierpnia 1944 pracował jako doradca w Ministerstwie Obrony. Po zakończeniu II wojny światowej próbował dołączyć do armii czechosłowackiej, do której jednak go nie przyjęto.