W skład zarządu wybrano Pawła Alaksiuka, Branisłaua Taraszkiewicza, Wincuka Hadleuskiego, Kazimira Kastrawickiego, Usiewałada Falskiego, Źmiciera Żyłunowicza, Arkadzia Smolicza, Iwana Kraskouskiego, Lawona Dubiejkauskiego.
W kwietniu 1917 roku przedstawiciele BKN na czele z prezesem rozpoczęli w Piotrogrodzie starania o realizację postulatu autonomii Białorusi, jednak Rząd Tymczasowy odmówił rozmów na ten temat. Wywołało to reakcję dominującego w BSH stronnictwa socjalistycznego, które rozpoczęło układy z rosyjskimi eserami i bolszewikami. W czerwcu 1917 roku w Piotrogrodzie na zjeździe BSH wybrano na przewodniczącego Źmiciera Żyłunowicza, czego skutkiem była zmiana linii politycznej partii. Socjalizm na Białorusi miał być wprowadzony na drodze walki klas. Z powodu nowej retoryki BSH wzrosła liczba jej członków, która w połowie 1917 roku wynosiła 5 tysięcy. Nowa radykalna polityka BSH spowodowała rozłam w BKN. 8 lipca 1917 roku na II Zjeździe Białoruskich Partii i Organizacji, na którym przewagę miała BSH, BKN został zlikwidowany, a w jego miejsce powołano lewicową Centralną Radę Białoruskich Organizacji i Partii.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Białorusi