Przy obliczeniach historycznych posługiwano się rachubą lat od założenia Rzymu (754 przed Chr.). Wszystkie te metody obliczania czasu odwoływały się ponadto do pogańskich władców i wydarzeń (objęcie władzy przez Nabonassara, opanowanie Egiptu przez Oktawiana Augusta, zrzeczenie się władzy przez Dioklecjana, zwycięstwo pod Gazą Seleukosa I, objęcie władzy w Bosrze przez króla Pontu Mitrydatesa VI). Pod koniec II wieku Teofil z Antiochii posługując się Septuagintą wyliczył, że świat został stworzony około roku 5515. Odtąd kolejni uczeni bizantyńscy próbowali potwierdzić ten wynik w oparciu o dane pozabiblijne. Około 221 roku Sekstus Juliusz Afrykański z Aleksandrii posługując się danymi teologicznymi i dostępną ówcześnie wiedzą astronomiczną ustalił datę stworzenia świata na 5503 rok (era Sekstusa Juliusza Afrykańskiego), przy czym początek roku wyznaczył na 25 marca, ówczesną datę wiosennego zrównania dnia z nocą. Na początku V wieku dwaj uczeni aleksandryjscy Panodoros i Anonnios ustalili datę stworzenia świata na rok 5493/2 przed Chr. (era aleksandryjska). Datę ery bizantyńskiej po raz pierwszy ustalił na 21 marca 5507 roku anonimowy autor Kroniki Paschalnej w latach 30. VII stulecia.