ENIAC zajmował powierzchnię ok. 140 metrów kwadratowych. Składał się z 40 modułów, każdy umieszczony w szafce wysokości 2,70 m, ważących w sumie 30 ton. Nie miał pamięci operacyjnej i początkowo programowany był przez przełączanie wtyków kablowych, natomiast później za pomocą kart perforowanych.
Zastosowanie Maszyna używana była głównie do obliczeń związanych z balistyką (wyliczenia tabel strzelniczych), wytwarzaniem broni jądrowej, prognozowaniem pogody, projektowaniem tuneli aerodynamicznych i badaniem promieniowania kosmicznego. Wykorzystywano ją także do badania liczb losowych i analizowania błędów zaokrągleń.
Powstanie mały|Betty Snyder programująca ENIAC w budynku 328 w Ballistic Research Laboratory, Filadelfia, Pensylwania Budowa ENIAC-a związana jest z potrzebą sporządzania dla wojska tablic artyleryjskich. W tym celu sprowadzono z Princeton, na stanowisko szefa projektu, matematyka norweskiego Oswalda Veblena, który prowadził podobne obliczenia w 1917 roku;