W marcu 1948 zainstalowano jednostkę konwertera, która umożliwiła programowanie za pomocą samych przełączników (bez potrzeby zmiany połączeń wtyków) i dodała możliwość odczytywania instrukcji programu z czytnika kart dziurkowanych (wcześniej wczytywane były tylko dane). Pierwsze „produkcyjne” użycie nowej metody programowania miało miejsce w kwietniu (symulacja metodą Monte Carlo).
Programowanie Programowanie do kwietnia 1948 – czyli zlecanie maszynie konkretnego zadania do wykonania – nie przychodziło łatwo. Operatorzy ENIAC-a mieli trzy tablice funkcyjne – ruchome szafy sterownicze do wprowadzania liczb bądź instrukcji do kalkulatora. Na każdej szafie można było zarejestrować 104 informacje na 14 pozycjach (liczba dwunastocyfrowa i jej znak lub dwie liczby sześciocyfrowe i ich znaki). Tablice obsługiwano ręcznie. Stojąc przy szafie trzeba było wprowadzać, cyfra po cyfrze, liczby bądź polecenia, nastawiając ręcznie tarcze przełączników. Do uruchomienia wszystkich trzech szaf trzeba było nastawić 4368 10-pozycyjnych przełączników. Całość danych i instrukcji potrzebnych maszynie w dowolnym momencie obliczeń musiała być wprowadzona na tablice funkcyjne przed rozpoczęciem pracy. Zmiana programu zajmowała bardzo dużo czasu z uwagi na konieczność przełączenia licznych styków, przełączników i połączeń.