Najwcześniejsze źródło heraldyczne wymieniające herb to datowane na lata 1464–1480 Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae polskiego historyka Jana Długosza. Zapisuje on informacje o herbie wśród 71 najstarszych polskich herbów szlacheckich we fragmencie: „Tarnawa, que crucem albam, sub cuius ąuarto angulo luna defectuosa alba, in campo rubeo defert. Loquax et facundum.”
Ewolucja wizerunku
Herb Tarnawa nie zachował się na żadnych średniowiecznych pieczęciach. Wzmiankują go Długosz w Klejnotach, oraz Stemmata polonica. Według tych opracowań, pole herbu miało być czerwone, zaś krzyż srebrny, grecki, stykający się z brzegami tarczy („w tarczy”). Srebrny, według Klejnotów miał być też księżyc, podczas gdy w Stemmata jest mowa o złocie. Barwy pola znamy też z relikwiarza Św. Barbary.
Już w średniowieczu autorzy nie mogli się zgodzić co do ułożenia księżyca w herbie. O ile zawsze rysowano go pod lewym ramieniem krzyża, o tyle według Stemmata miał być barkiem w dół, zaś na relikwiarzu Św. Barbary – w lewo. W Sandomierskich i Wiślickich zapiskach herbowych figuruje tylko, że księżyc jest z lewej strony (in parte sinistriam).