Ostatecznie więc dowodzenie nad armią otrzymał Rejnald z Chatillon, a Filip miał być jego doradcą. Zanim ruszyła wyprawa pojawił się pomysł wyswatania Filipa z niedawno owdowiałą siostrą Baldwina, Sybillą. Sprzeciwił się temu kanclerz Królestwa Wilhelm z Tyru, hrabia Trypolisu Rajmund III i jego stronnicy z rodu Ibelinów. Kiedy Baldwin z Ibelinu publicznie obrzucił obelgami Filipa, ten w październiku opuścił Jerozolimę i udał się do księstwa Antiochii, gdzie wziął udział w bezowocnym oblężeniu Harimu.
Filip powrócił z Outremer w 1179 r. Chory król Ludwik VII wyznaczył go wówczas regentem w imieniu swojego syna, Filipa. Hrabia ożenił swojego podopiecznego ze swoją siostrzenicą, Izabellą z Hainaut, dając jej niebagatelne wiano – Artois. Kiedy jednak Ludwik zmarł w 1180 r., Filip II postarał się o zrzucenie kurateli Filipa Alzackiego. Rychło wybuchła wojna, a Pikardia i Île-de-France zostały spustoszone. Król Filip nie wydał przeciwnikowi walnej bitwy, przeciągnął natomiast na swoją stronę teścia, Baldwina z Hainaut, który opuścił stronę swojego szwagra na rzecz obrony interesów swojej córki i zięcia.