Od 1979 przewodniczący zarządu Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (melnykowców), z której inicjatywy utworzono Konfederację Ukraińskich Partii Politycznych i Organizacji (KUPPO). W 1989, po śmierci Mykoły Liwyckiego, został wybrany Prezydentem Ukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji.
22 sierpnia 1992 przekazał Łeonidowi Krawczukowi insygnia władzy, uznając go za prawowitego prezydenta Ukrainy, oraz akt stwierdzający, że Ukraina jest prawną następczynią Ukraińskiej Republiki Ludowej.
Odznaczenia Order Księcia Jarosława Mądrego I klasy (2007) Order Księcia Jarosława Mądrego II klasy (2002) Order „Za zasługi” III klasy (1996)
Przypisy
Kategoria:Prezydenci Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Członkowie Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów Kategoria:Odznaczeni Orderem Księcia Jarosława Mądrego Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi” (Ukraina) Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2012