Budowa Zapora została posadowiona na zwięzłych wapieniach dolomitowych wieku jurajskiego. Kierownictwo SADE (Società Adriatica di Elettricità), spółki budującej zaporę podało do wiadomości publicznej, że geologia wąwozu została dokładnie rozpoznana, a badania wykazały, że formy krasowe nie stanowią tu poważnego niebezpieczeństwa. W celu zahamowania infiltracji pod stopą fundamentową i przyczółkami wykonano odpowiednie ekrany wodoszczelne.
Pierwsze ostrzeżenie 22 marca 1959 roku (gdy trwała budowa zapory Vajont) nastąpiło osunięcie ziemi ze zbocza przy zaporze Pontesei w dolinie Valzoldana odległej o 11 km od Vajont. W wyniku osuwiska powstała fala, która przelała się przez zaporę. Zginęła jedna osoba, a sprawę zbagatelizowano.
Zapewne dogodne warunki posadowienia zapory Vajont spowodowały, że zbagatelizowane zostały niektóre obserwacje geologiczne na zboczach zbiornika. Jeszcze przed spiętrzeniem wody, 4 listopada 1960, nastąpiło pierwsze osunięcie części zbocza. Przeprowadzone wówczas dokładniejsze badanie tego fragmentu zbocza wykazało, że jest ono zbudowane z wapieni, dolomitów i skał krzemionkowych, poprzekładanych łupkami, sprzyjającymi powstawaniu stref ześlizgu. Usunięto gruz z doliny, a feralny odcinek zbocza utrwalono zastrzykami cementowymi.