Przeżywaniu nieśmiałości (zwłaszcza silnemu) często towarzyszą objawy somatyczne, takie jak przyspieszony puls, czerwienienie i pocenie się, napięcie mięśniowe (zwłaszcza mięśni twarzy), rzadziej drżenie. Niektóre z nich mogą być łatwo zaobserwowane i rozpoznane przez otoczenie jako oznaki nieśmiałości, szczególnie w połączeniu z jej behawioralnymi konsekwencjami. Obawa przed tym często stanowi dodatkowy czynnik potęgujący nieśmiałość. Według niektórych badaczy skrajną postacią nieśmiałości jest fobia społeczna – najczęstsze zaburzenie lękowe.
Typowe okoliczności występowania Do najczęstszych sytuacji, z powodu których przeżywana jest nieśmiałość, należą: występowanie publiczne; bycie w centrum uwagi, zwłaszcza dużej grupy ludzi, kontakty intymne, ujawnianie swoich uczuć lub emocji, interakcje z osobami uznawanymi za autorytety, posiadającymi władzę lub starszymi (choć nie tylko), sytuacje wymagające asertywności, obrony swoich praw, wyrażania poglądów, proszenie o pomoc. Może ona jednak wystąpić praktycznie w każdych okolicznościach kontaktu z drugim człowiekiem.