Po odwołaniu towarzyszącego lodołamacza okręt utknął w lodach ok. 100 mil morskich od Cieśniny Beringa. Następnie dryfował na Morzu Czukockim i 13 lutego 1934 roku zatonął, zmiażdżony przez lody, 144 Mm od miejscowości Uelen w rejonie Przylądka Dieżniowa. Uczestnicy rejsu wyszli na lód, skąd zostali ewakuowani (ostatnia ekipa 13 kwietnia) na ląd (przylądek Wankarem) przez lotników radzieckich: Nikołaja Kamanina (dowódcę grupy ratowniczej), A.W. Lapidiewskiego, S.A. Lewoniewskiego, W.S. Mołokowa, M.T. Slepniowa, M.W. Wodopjanowa i I.W. Doronina. Lotnicy za swój czyn, jako pierwsi w Związku Radzieckim, byli nagrodzeni tytułami bohaterów Związku Radzieckiego.
W połowie lat 60. XX w. hydrolodzy pracujący w tym rejonie za pomocą echosond zidentyfikowali wrak „Czeluskina”. W 1979 r. podjęto próbę dotarcia do zatopionego statku. Pomimo trudnych warunków pogodowych płetwonurkowie zaszli na głębokość 49 m, na której spoczywa wrak, obejrzeli go i wydobyli z niego kilka drobiazgów.
Przypisy
Bibliografia Bolszaja Sowietskaja encikłopedija t. 29 s. 56 wyd. 1978. Socrealistyczna epopeja, „Newsweek Polska” 45/06, s. 62.
Kategoria:Parowce Kategoria:Statki i okręty zatopione na Oceanie Arktycznym Kategoria:Statki zbudowane w stoczni Burmeister & Wain Kategoria:Statki z XX wieku