W fazie późnogotyckiej kamienica została przebudowana w dwutraktową.
Po raz pierwszy kamienica udokumentowana została na planie Wrocławia autorstwa Weyhnera i Vberusa z 1562 (później także na planie Hogenbergera z 1713). Około roku 1680, za sprawą jego ówczesnego właściciela Johanna von Guttsmutha, budynek został przebudowany, a jego dwupiętrowej fasadzie z trzykondygnacyjnym szczytem nadano formę barokową (według Rudolfa Steina, a za nim Edmunda Małachowicza, przebudowa barokowa miała miejsce w 1714 roku).
Kamienica miała wydłużony, nieregularny rzut. Od strony Rynku posiada rzeźbiarską fasadę o czterech osiach okiennych. Prostokątna kamieniarka okienna o masywnych zwornikach została ozdobiona puttami oraz zwieńczona naczółkami na przemian trójkątnymi i półkolistymi. Narożniki budynku zasygnalizowano boniami, a elewacje zostały dodatkowo podzielone płaskimi gzymsami. W partii dachowej kamienica otrzymała barokowy szczyt i dwie lukarny. Bogaty szczyt zdobiony w górnej partii kompozytowymi pilastrami korynckimi, gzymsami, obeliskami i wazonami został odcięty od reszty elewacji silnym wysuniętym gzymsem i pasmem tralkowej balustrady częściowo kamiennej, częściowo kutej z żelaza.