8 kwietnia 1933 r. w Dublinie ACA przekształcił się w Ruch Błękitnych Koszul. Nazwa pochodziła od koloru oficjalnego stroju partyjnego, symbolizującego zjednoczoną Irlandię otoczoną w całości przez błękitny ocean. Hymn dla ruchu napisał znany poeta, współtwórca „irlandzkiego renesansu”, laureat literackiej Nagrody Nobla w 1923 r. i senator, William Butler Yeats. W lipcu 1933 r. na czele Błękitnych Koszul stanął gen. Eoin O’Duffy, b. bohater powstania wielkanocnego z 1916 r. i uczestnik wojny o niepodległość kraju, który w lutym został zdymisjonowany ze stanowiska naczelnego komisarza irlandzkiej policji zwanej Garda Síochána na hÉireann. Próbował on przekształcić ruch w Gwardię Narodową. Do jego programu wprowadził różne elementy kojarzone z faszyzmem, jak pozdrawianie się wyciągnięciem w górę ręki i powiedzeniem „Hoch O’Duffy!”, czy urządzanie masowych wieców. Członkami Błękitnych Koszul mogli zostawać jedynie Irlandczycy, których oboje rodzice byli chrześcijanami. Wzorem dla E. O’Duffy’ego był Benito Mussolini i jego Narodowa Partia Faszystowska.