Za początek masowego zastosowania fly-by-wire uważa się testy prowadzone przez US Air Force na specjalnie przebudowanym B-47E Stratojecie w drugiej połowie lat sześćdziesiątych. Pierwszym seryjnie produkowanym samolotem wykorzystującym ten system był General Dynamics F-16 Fighting Falcon, co było też związane z rozwojem komputerów i systemów oprogramowania do FBW w tym okresie. System FBW umożliwił realizację udanych projektów samolotów o aerodynamicznie naturalnie ograniczonej stateczności (np. latające skrzydło Northrop B-2 Spirit).
Rozwiązanie to zaczęto stosować w bolidach Formuły 1 oraz w samochodach cywilnych, gdzie np. zastosowano joystick sterujący siłownikami zainstalowanymi w skrzyni biegów zamiast dźwigni zmiany biegów.
Układy sterowania typu FBW posiadają wiele zalet, do których należy między innymi odciążenie od pracy pilota, mniejsza masa układu i większa niezawodność niż mechanicznych układów sterowania.