został posłem do Reichstagu (wybrany z okręgu Eberfeld-Barmen), rok później zaś został wybrany na przewodniczącego SPD, wraz z Hugonem Haase.
I wojna światowa W trakcie Wielkiej Wojny Ebert musiał się uporać z szeregiem kryzysów wewnątrz partii. SPD na początku jednomyślnie popierała politykę rządu Theobalda von Bethmann-Hollwega. Stopniowo narastało jednak niezadowolenie wśród posłów i pozostałych działaczy socjaldemokracji. Na przełomie 1915 i 1916 r. doszło do wyłonienia się mniejszości w partii skupionej wokół Hugona Haasego, która opowiadała się przeciw kontynuacji wojny i poparciu rządu oraz monarchii. Rozłam na MSPD i USPD (niezależną socjaldemokrację) nie spowodował końca kariery Eberta, który wraz z kolejnymi porażkami na froncie zachodnim starał się zapobiec wybuchowi rewolucji socjalistycznej.
Rewolucja 1918–1919
9 listopada 1918 kanclerz Max von Baden przekazał mu swoje stanowisko jako przewodniczącemu najsilniejszej partii w parlamencieÓwczesna konstytucja Niemiec nie przewidziała takiego scenariusza.. Tego samego dnia, w trakcie trwającej od 3 listopada rewolucji, cesarz Wilhelm II zdecydował się abdykować i uciec do Holandii przed możliwym aresztowaniem przez zbuntowanych żołnierzy.