Monoenergizm (ew. monoenergetyzm, gr. μονοενεργητισμός) – w teologii chrześcijańskiej doktryna głosząca, że Chrystus mający dwie natury, boską i ludzką, posiadał tylko jedno bosko-ludzkie działanie (ἐνέργεια). Odrzucona przez Sobór Konstantynopolitański III w 680 roku. Stanowiła jeden z etapów wielkiego sporu chrystologicznego, wstrząsającego cesarstwem bizantyńskim od V wieku.
Przebieg sporu Początki sporu do 633 roku Prekursorami i propagatorami koncepcji monoenergizmu byli Teodor z Faran, Cyrus, od roku 631 Patriarcha Aleksandrii i prefekt Egiptu, wychowany w środowisku monofizyckim w Syrii, oraz najbardziej wpływowy z nich Sergiusz, patriarcha Konstantynopola, przyjaciel cesarza Herakliusza.
W VII wieku, po nieudanej próbie Justyniana I i Soboru konstantynopolitańskiego II usunięcia schizmy monofizyzckiej powstałej po Soborze chalcedońskim, cesarz Herakliusz zabiegał o rozwiązanie kompromisowe dotyczące problemu chrystologii. Liczył na odbudowanie jedności na terenie cesarstwa bizantyjskiego, szczególnie jego wschodnich i południowych części. Kompromis miał polegać na przyjęciu diofizytyzmu chalcedońskiego, uznającego, że Boski Logos przyjął ludzkie ciało i istnieje w dwóch naturach, natomiast z drugiej strony proponował uznanie jednego działania bosko-ludzkiego (ἐνέργεια).