thumb|200px|Ochrona metali przed korozją (przykład rurociągu podziemnego) – zasada katodowej ochrony elektrolitycznej (góra) i galwanicznej (dół)
Ochrona katodowa – jedna z elektrochemicznych metod ochrony metali przed korozją elektrochemiczną, która polega na tym, że do chronionej konstrukcji dołącza się zewnętrzną anodę. Powierzchnia chronionego metalu staje się katodą – elektrodą, na której zachodzą reakcje redukcji depolaryzatora, a nie zachodzi utlenianie metalu, czyli jego korozja.
Przebieg reakcji katodowych można wywołać, opcjonalnie: stosując zewnętrzne źródło napięcia (ochrona katodowa elektrolityczna) zapewniając kontakt chronionej konstrukcji z protektorem – metalem o niższym potencjale w środowisku korozji (ochrona katodowa galwaniczna, ochrona protektorowa)
Podstawy fizykochemiczne
thumb|200px|Wykres Evansa: Polaryzacja układu metal chroniony–protektor Fizykochemiczne podstawy metod elektrochemicznej ochrony metali przed korozją formułuje: termodynamika reakcji, zachodzących w układach metale–środowisko kinetyka procesów elektrochemicznych, zachodzących w zamkniętym obwodzie elektrycznym