Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie.
Otwarte 19 września 1919 roku gimnazjum miało na celu umożliwienie uzyskania matury dziewczętom z niezamożnych rodzin i tym samym przeciwdziałanie społecznemu wykluczeniu kobiet. Ówczesne szkoły dla dziewcząt pozostawały w rękach prywatnych, były nieliczne, a pobieranie w nich nauki było bardzo drogie.
Szkoła przyjmowała do klasy IV (najniższe w gimnazjum) absolwentki szkół powszechnych. Czesne w publicznym gimnazjum było znacznie niższe niż w szkołach prywatnych. Co więcej, dziewczęta były zwalniane z opłat w pięćdziesięciu procentach lub nawet całkowicie.
Na pierwszą dyrektorkę państwowego Gimnazjum Żeńskiego im. Narcyzy Żmichowskiej została powołana Maria Radwańska-Kiernikowa.
W 1939 roku w wyniku bombardowań i pożarów szkoła uległa zniszczeniu. Spłonęły dokumenty szkoły, wyposażenie pracowni i większość księgozbioru. W czasie okupacji odbywało się tajne nauczanie na poziomie maturalnym. W warunkach konspiracyjnego nauczania maturę zdało co najmniej 75 uczennic.
Po wojnie szkoła początkowo kontynuowała działalność w gmachu Szkoły im.