w przedmiocie ustanowienia marki polskiej prawnym środkiem płatniczym na całym obszarze Rzeczypospolitej (Dz.U. 1920 nr 5, poz. 26).
W związku z trudną sytuacją skarbu w okresie wojny polsko-bolszewickiej i bezpośrednio po niej zarówno rząd, jak i przedsiębiorcy naciskali na Polską Krajową Kasę Pożyczkową na luzowanie polityki kredytowej. Było to realizowane z pomocą zwiększonej emisji pieniądza, w efekcie czego marka polska podlegała inflacji, a towary gwałtownie drożały. Mocno rósł także kurs powszechnego wówczas w obrocie dolara. Destabilizacji sytuacji budżetu sprzyjała postawa Sejmu, który nie godził się na radykalne urealnienie podatków oraz zmniejszenie wydatków Skarbu Państwa.
Po raz pierwszy Grabski został ministrem skarbu w okresie od grudnia 1919 do listopada 1920 r. Wprowadził wówczas wyższe stawki niektórych podatków, podatek przemysłowy i monopol loteryjny, jednak rozwijająca się wojna z Rosją spowodowała wzrost deficytu, który pokryto drukiem pieniądza. Latem 1920 r. upadł rząd Leopolda Skulskiego, obwiniony o klęskę wyprawy kijowskiej, a Grabski został premierem.