10 lutego 1939 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 baterii w 11 dywizjonie artylerii przeciwlotniczej w Dęblinie.
Kampania wrześniowa 24 sierpnia 1939 rozpoczęła się mobilizacja alarmowa jednostek artylerii przeciwlotniczej. W ramach przydziału mobilizacyjnego objął dowodzenie 2 baterią motorową artylerii przeciwlotniczej typu „A”, która była przeznaczona dla 2 Dywizji Piechoty Legionów. Niestety, bateria nigdy do swego macierzystego związku taktycznego nie dotarła. W ramach osłony mobilizacji i koncentracji wojsk powierzono jej zadanie obrony przeciwlotniczej mostów w Dęblinie. Szlak bojowy jego baterii przebiegał od Stężycy przez Lublin, Włodawę, okolice Tomaszowa Lubelskiego do Biłgoraja, gdzie został wzięty do niewoli 30 września 1939.
Przebywał w Oflagu II B Arnswalde, a następnie w Oflagu II D Gross-Born. Pod koniec stycznia 1945 podczas ewakuacji obozu ukrył się i uciekł. 5 lutego został zarejestrowany w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Bydgoszczy.