W latach 1630–1636 była podprzeoryszą, a mistrzynią nowicjatu w latach 1630–1639. W 1637 roku została obrana przełożoną zakonu. Funkcję pełniła do 1640 roku. W 1642 roku wyjechała do Lwowa, aby założyć tam nową placówkę zakonu. Była przełożoną i mistrzynią pierwszego pokolenia lwowskich karmelitanek bosych.
W 1648 roku, z powodu powstania Chmielnickiego, karmelitanki musiały uchodzić do Krakowa, skąd następnie przeniosły się do Warszawy, gdzie 2 czerwca w uroczystym wprowadzeniu zgromadzenia do prowizorycznego klasztoru wzięli udział król Polski Jan Kazimierz oraz nuncjusz apostolski. Również w Warszawie sprawowała funkcję przeoryszy. Królowa Ludwika Maria Gonzaga, gdy tylko Marchocka chorowała, często ją odwiedzała w towarzystwie króla Jana Kazimierza:
Od 1650 roku zdrowie zakonnicy zaczęło się pogarszać. Doznała częściowego paraliżu w 1651 roku. W styczniu 1652 roku ustąpiła z urzędu przeoryszy. W maju 1652 roku miała udar mózgu. Zmarła 19 kwietnia 1652 roku.
Czczono ją m.in. lokalnie, w rodzinnej parafii w Zakliczynie, szczególnie w czasie II wojny światowej. Do końca lat 50. XX wieku jej obraz wisiał w prezbiterium kościoła św. Idziego Opata.