Ostap Steca, ukr. Остап Стеца (ur. 18 lipca 1900 w Komańczy, zm. 23 marca 1978 w Moskwie) – ukraiński, radziecki oraz polski wojskowy łemkowskiego pochodzenia, generał major Armii Czerwonej oraz generał brygady ludowego Wojska Polskiego, członek Państwowej Komisji BezpieczeństwaBohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 632..
Życiorys W czasie I wojny światowej wstąpił ochotniczo do oddziałów Ukraińskich Strzelców Siczowych. W 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej. W latach 1918–1919 żołnierz Ukraińskiej Armii Halickiej, walczył przeciw Polsce w wojnie polsko-ukraińskiej. Później walczył w szeregach Czerwonej Ukraińskiej Armii Halickiej w wojnie polsko-bolszewickiej.
Od roku 1921 w Związku Radzieckim jako zawodowy oficer Armii Czerwonej. Pracował w szkolnictwie wojskowym. W roku 1944 oddelegowany przez władze ZSRR do Wojska Polskiego. Od 19 kwietnia 1944 do 20 kwietnia 1945 był szefem sztabu 1 Dywizji Piechoty. Po wojnie komendant Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 3 w Inowrocławiu.