Służbę oficera rozpoczął w 69 Pułku Piechoty w Gnieźnie jako dowódca plutonu piechoty. 4 sierpnia 1939 został przeniesiony do Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte, gdzie objął dowództwo placówki „Przystań”. Placówka ta miała za zadanie blokowanie przejścia przez kanał od strony południowo-zachodniej, wspomagała również ogniem wartownie nr 1 i 2. Placówka istniała do ostatniego dnia obrony i nie została zdobyta przez Niemców.

Po kapitulacji Westerplatte, do 1945 przebywał w oflagach w Lienzu w Austrii i Woldenbergu (II C). Po wyjściu z niewoli znalazł się w Gnieźnie, gdzie w marcu 1945 jako oficer znający się na przysposobieniu wojskowym, został zatrudniony w charakterze instruktora wychowania fizycznego w Zarządzie Miejskim Związku Walki Młodych. W kwietniu Komisja Wojskowa w Łodzi zweryfikowała go do stopnia porucznika i skierowała do służby w LWP. Od maja 1945 do września 1946 służył w Gdyni–Oksywiu jako instruktor w Szkole Specjalistów Morskich Marynarki Wojennej. W marcu 1947 został zwolniony z wojska jako „element klasowo niepewny”. Ponadto jako przedwojenny oficer nie miał możliwości uzyskania stałej pracy. Od kwietnia 1947 pracował dorywczo.