Po wyciszeniu konfliktu oboje wrócili do Czech, a Elżbieta zmarła 28 września 1330 r. w domu swojego przyrodniego brata na Vyšehradzie. 30 kwietnia 1333 r. Jan Volek otrzymał od papieża zgodę na objęcie dochodowego probostwa w Malínie koło Kutnej Hory.
Biskup ołomuniecki 10 kwietnia 1334 r. papież mianował Jana Volka biskupem ołomunieckim. Jan miał wówczas tylko niższe święcenia. W dniach 18-21 maja 1334 r. przyjął święcenia kapłańskie i biskupie. W 1335 r. uczestniczył w zjeździe w Wyszehradzie. Często administrował Morawami w czasie nieobecności margrabiego Karola. Po ustanowieniu arcybiskupstwa praskiego w 1344 r. biskupstwo ołomunieckie stało się jego sufraganią (wcześniej podlegało arcybiskupstwu w Moguncji). Biskup ołomuniecki zyskał prawo asystowania przy koronacji króla czeskiego. Jan Volek uczestniczył w 1347 r. w koronacji Karola IV. Rok później, zwiększył znaczenie swojej diecezji zawierając 7 kwietnia 1348 r. umowę z królem, która postanawiała, że biskupstwo ołomunieckie jest lennem Królestwem Czeskiego. 12 marca 1350 r. wraz z Wilhelmem z Landštejna odebrał w Monachium od Ludwika (syna cesarza Ludwika IV Bawarskiego) cesarskie insygnia koronacyjne.