W czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej rodzina została rozdzielona: chory Honoriusz IV mieszkał ze swoim ojcem, księciem Honoriuszem III. We wrześniu 1793 Honoriusz III, Honoriusz IV, Ludwika i jej ośmioletni syn Florestan zostali aresztowani przez rewolucjonistów i zamknięci w barakach Sevres. Ludwika i Florestan zostali jednak uwolnieni przez doktora Desormeaux, przyjaciela rodziny Grimaldich, który pozwolił im pozostać w swoim domu do czasu zakończenia terroru. Ludwika w 1798 uzyskała rozwód i definitywnie zakończyła swoje małżeństwo z Honoriuszem IV, który dopiero szesnaście lat później został księciem Monako.
Ludwika pozostawała w napiętych stosunkach ze starszym synem, Honoriuszem V. Nie mogła zaakceptować, że Honoriusz usynowił swoje nieślubne dziecko, owoc romansu z zamężną kobietą, Oskara Grimaldiego. Honoriusz zarzucał jej zaś, że kontaktuje się z nim wyłącznie, gdy potrzebuje uwagi. 28 marca 1794 niedoszła księżna Monako urodziła nieślubną córkę, Amelię Celestę Erodore d’Aumont (zm. 1820). 6 lutego 1801 ponownie wyszła za mąż za Rene Franciszka Tirnarnd d’Arcis. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1803 roku.