ramiona jelca mają grubość 1,2 cm (szersze końcówki – 2 cm). Trzpień ma jednostronne wgłębienie, w którym wybite są otwory do zamocowania okładzin, co jest rozwiązaniem typowym dla średniowiecznej broni śląskiej. Znaki (siedmiolistne kwiaty) wybite na głowni, niegdyś prawdopodobnie wypełnione mosiądzem, nie mają znanych analogii, więc nie można określić warsztatu wytwórcy.
Broń jest bardzo dobrze zachowana, prawdopodobnie dzięki przepaleniu w pożarze. Jest szczególnie interesująca ze względu na cechy ilustrujące ewolucję kordów w kierunku broni siecznej, oraz rękojeści broni białej w kierunku bardziej rozbudowanej i zabudowanej. Bardzo zbliżone rękojeści szabel węgierskich z początku XVI wieku wskazują na podobny czas powstania broni. Najważniejszą przesłanką do datowania na pierwszą ćwierć XVI wieku jest wyobrażenie praktycznie identycznego kordu na płycie nagrobnej komtura Zygmunta von Keltsch z bazyliki w Strzegomiu. Nagrobek pochodzi z 1531, został wykonany za życia właściciela, a staranność odwzorowania broni wskazuje, że jej modelem mógł być autentyczny kord używany przez komtura, choć była to