Przez kilkadziesiąt lat pozostawał w ogóle ostatnim francuskim mistrzem paryskiego turnieju w grze pojedynczej, aż do czasu sukcesu Yannicka Noaha w 1983 roku.
Bernard był jednym z liderów francuskiej reprezentacji w Pucharze Davisa po erze „Czterech Muszkieterów Tenisa”, która jednak nie była w stanie powtórzyć osiągnięć z lat 20. Debiutował w 1935 roku, a od 1952 roku, aż do swojego pożegnania z reprezentacją cztery lata później, występował wyłącznie w deblu. Łącznie odniósł w meczach Pucharu Davisa 29 zwycięstw, a przegrał 13 spotkań.
Po zakończeniu sportowej kariery, od 1968 roku do 1973 roku, Bernard był prezydentem francuskiej federacji tenisowej.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (1–0)
Gra podwójna (2–1)
Gra mieszana (2–0)
Bibliografia
Bud Collins, Tennis encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997 Martin Hedges, The concise dictionary of tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978
Kategoria:Francuscy tenisiści Kategoria:Triumfatorzy French Open Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1994