mały|orientacyjny zasięg kultury Vinča mały|figurka odnaleziona podczas wykopalisk na stanowisku Belo Brdo Pozostałości następującej po tym okresie kultury Vinča stanowią jedną z największych osad neolitycznych w Europie (a właściwie grupę następujących po sobie osad). Jej rozwój datowało się podług ustaleń z końca XX w. na lata 4500-3500 p.n.e. Nowa datacja przesuwa pierwsze wystąpienia kultury na okolice 5300-5200 p.n.e., a trwanie na okres ok. 800 lat; Jej przedstawiciele stawiali z gliny i drewna prostokątne budowle o dachach dwuspadowych i wyraźnej (zwłaszcza w późniejszych fazach) organizacji pomieszczeń. Osady miały proste ulice i były ogrodzone. Wśród ich pozostałości odkryto bogatą ceramikę: naczynia i liczne antropomorficzne figurki (tych ostatnich ponad 2000). Vinča była silnie skomunikowana ze światem zewnętrznym; jej mieszkańcy aktywnie handlowali z innymi osadami. Do najważniejszych towarów, które mieszkańcy osady importowali, należały obsydian i spondylus. Populację szacuje się na około 1 tys., raczej nie więcej niż 2 tys. ludzi, co czyniło Vinčę jedną z najważniejszych spośród kilkudziesięciu znanych osad swojej kultury. Od około 3500 p.n.e. (stara datacja) lub 4500 p.n.e.