środkowa łatka jest najdłuższa i zgrubiała na szczycie. Ostroga krótka i zgięta. Zalążnia skręcona, prętosłup jasnoróżowy.
Biologia i ekologia Rozwój: bylina, geofit. Kwitnie od maja do lipca. Jak wszystkie rośliny storczykowate żyje w symbiozie z pewnym gatunkiem grzyba. Siedlisko: łąki, polany, murawy wysokogórskie. W górach sięga po hale powyżej piętra kosodrzewiny, zarówno na podłożu wapiennym, jak i bezwapiennym. Gatunek światłolubny, ale znoszący przejściowe zacienienie. W Polsce najwyżej występuje w Karpatach: w Tatrach najwyższe stanowisko ma na wysokości 1765 m n.p.m. w rejonie Wyżniej Przełęczy Kondrackiej. W Sudetach dochodzi do 1000 m n.p.m. Rośnie na glebach o odczynie od bardzo kwaśnego do obojętnego (pH 4,3-7,2). Liczba chromosomów 2n= 42.
Zagrożenia i ochrona Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. W ostatnich latach notuje się spadek liczebności gatunku. Znaczna liczba jej stanowisk znajduje się w karpackich parkach narodowych. Zagrożone są jedynie stanowiska znajdujące się poza parkami, głównie wskutek zaorywania łąk i intensyfikacji gospodarki łąkowej.
Przypisy
Kategoria:Rośliny chronione Kategoria:Storczykowe