Piotr II razem z Karolem Zuchwałym, księciem Burgundii, był członkiem Ligi Dobra Publicznego, ale wycofał się z niej po ślubie z córką króla. W 1477, po egzekucji „zdrajcy” Jacka d'Armagnac, Piotr otrzymał hrabstwo La Marche, należące do zmarłego. Po śmierci Ludwika XI Piotr i jego żona zostali regentami Francji podczas niepełnoletniości małego Karola VIII Walezjusza. Gdy podopieczny osiągnął pełnoletniość i przestał słuchać rad regentów, Piotr opuścił dwór. Był przeciwny zerwaniu zaręczyn króla z Małgorzatą Habsburg i jego ślubowi z Anną Bretońską, czym naraził się Karolowi VIII. Był również przeciwny udziałowi Francji w wojnach włoskich.
Potomstwo Z Anną Piotr doczekał się dwojga dzieci: Karola de Bourbon (1476–1498), hrabiego Clermont Zuzanny de Bourbon (1491–1521), od 1505 żony Karola Bourbon-Montpensier.
Jedyny syn Piotra II, Karol, zmarł jako młody, nieżonaty mężczyzna. Dziedziczką Piotra została więc jego córka, Zuzanna. Piotr planował wydać ją za mąż za Karola IV, księcia Alençon, faworyta Ludwika XII. Kontrakt małżeński podpisano 21 marca 1501 roku w Moulins – a kiedy z formalności została już tylko sama ceremonia ślubna, Piotr zmarł. Zuzanna poślubiła później Karola.
Kategoria:Regenci Francji Kategoria:Urodzeni w 1438 Kategoria:Zmarli w 1503 Kategoria:Burbonowie Kategoria:Władcy Burbonii