Historia Pierwotnie obszar wsi należał do Wieprza, później do Andrychowa. W dokumencie sprzedaży księstwa oświęcimskiego Koronie Polskiej przez Jana IV oświęcimskiego wystawionym 21 lutego 1457 miejscowość wymieniona została jako Rocziny. Jako zupełnie samodzielna i odrębna miejscowość Roczyny występują ponownie od 1581 roku, kiedy podobnie jak w sąsiednich Sułkowicach (z którymi do 1790 roku tworzyły jedną administracyjną całość) zaczęło rozwijać się tkactwo. Tkacze należeli do andrychowskiego cechu. Pod koniec XVIII w., po śmierci właściciela dóbr andrychowskich i założyciela Andrychowa Stanisława Ankwicza, dobra te podzielono między dwóch synów Józefa i Tadeusza; ten ostatni otrzymał Andrychów, Sułkowice i Roczyny. Z początkiem XIX w. sprzedano Roczyny Bobrowskim; w II poł. XIX w. były własnością Teresy Bobrowskiej, z końcem wieku ziemię rozkupili chłopi. Od wieków wieś należała do parafii w Andrychowie. W 1880 roku Roczyny zamieszkiwały 1843 osoby, a 10 lat później 2123 mieszkańców.
W latach 1954–1961 wieś była siedzibą władz gromady Roczyny, po jej zniesieniu w gromadzie Andrychów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.