W latach 1933–1934 był szefem sztabu Brygady Mieszanej III Korpusu Armijnego stacjonującej w Szombathely. 20 sierpnia 1934 awansował na pułkownika. Do 1937 sprawował funkcję profesora taktyki w Akademii Wojskowej w Budapeszcie. Następnie służył w 4 Brygadzie Mieszanej. 1 stycznia 1938 został szefem sztabu IV Korpusu Honvédów w Peczu. 6 lipca 1939 objął dowództwo 7 pułku piechoty Honvédów „Zrínyi Miklós” w miejscowości Kecskemét. 21 sierpnia 1940 przeszedł do szefostwa sił powietrznych w ministerstwie Honvédów jako szef sztabu. Od marca do sierpnia 1941 obejmował urząd ministra Honvédów.
Następnie powrócił do służby liniowej, dowodząc 15 Dywizją Piechoty Honvédów w Kecskemét, a potem 13 Dywizją Piechoty Honvédów w Peczu. Na ich czele brał udział w 1941 w działaniach na obszarze południowej Baczki, a w styczniu 1942 w rajdzie po tym samym obszarze, w wyniku którego zostało zamordowanych ogółem ok. 3,8 tys. serbskich i żydowskich cywilów. 1 kwietnia 1942 awansowano go do stopnia generała brygady. Następnie wyruszył ze swoją dywizją na front wschodni, gdzie walczył z Armią Czerwoną nad rzeką Don. Od 16 października 1943 do 15 stycznia 1944 był ponownie ministrem Honvédów.