Sakrament święceń udziela godności kapłańskiej danej osobie, ale jest jednocześnie włączeniem w ordo, w stan posługi, która ma za zadanie prowadzić misję Kościoła, przy określonych zadaniach i warunkach, mianowicie we współpracy z biskupami, w pozycji podporządkowanej.
Zawartość Dokument przywraca odniesienie prezbiteratu do posługi biskupów. Było ono zaciemnione przez teologię scholastyczną, która akcentowała powiązanie zarówno prezbitera jak i biskupa z władzą sprawowania eucharystii, bez właściwego rozróżnienia stanów. Drugim ważnym tematem Dekretu jest pojednanie dwóch, nieraz w historii przeciwstawianych, ujęć roli prezbitera: z jednej strony jego konsekracji do sprawowania kultu Bożego i adoracji Boga, z drugiej strony jego misji ewangelizacji świata. Dekret pokazuje, wpisując się w eklezjologię Soboru, że obydwa wymiary są ważne i uzupełniają się. Są one bowiem przedłużeniem, we współpracy z biskupami, misji Apostołów (por. PO 1 i 10). Zarówno posługa Słowa Bożego, jak i przewodniczenie celebracji eucharystycznej było w sercu urzędu i misji apostolskiej i są nadal w centrum prezbiteratu (por PO 3 i4).
Dekret ma następujące rozdziały: Wstęp Rozdział I: Prezbiterat w posłannictwie Kościoła Rozdział II: Posługa prezbiterów Rozdział III: Życie prezbiterów Zakończenie i zachęta
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Tekst dekretu po polsku
Kategoria:Prawo kanoniczne Kategoria:Sobór watykański II