Dodatkowo liczebność klientów spadła przez emigrację Żydów, spowodowaną prześladowaniami nazistowskimi, a niechęć do Niemców na arenie międzynarodowej osłabiła międzynarodową aktywność niemieckiej gospodarki.
Podczas II wojny światowej bombardowania brytyjskie i amerykańskie zniszczyły zakłady produkcyjne. Jako że zakłady Bechsteina leżały w strefie wpływów amerykańskich, administracja Stanów Zjednoczonych skonfiskowała własność firmy.
W 1953 Filharmonia Berlińska świętowała stulecie firmy C. Bechstein, w 1954 r. otwarto zakłady produkcyjne w południowych Niemczech. W latach 60. XX wieku spadek populacji Berlina związany z wybudowaniem Muru Berlińskiego wpłynął negatywnie na firmę, powodując spadek produkcji do 1000 instrumentów rocznie. Amerykańskie władze wojskowe w Berlinie faworyzowały produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych. W 1963 Baldwin Company (USA) przejął akcje Bechsteina. Rok 1986 to okres, w którym rynek fortepianów w Europie nasycił się, Baldwin sprzedał udziały w firmie Bechstein niemieckiemu twórcy fortepianów i przedsiębiorcy Karlowi Schulze. Nowy prezes firmy opracował jasną strategię rozwoju – otworzył m.in. nowe zakłady produkcyjne. W 1992 firma otworzyła jedną z najbardziej przyszłościowych fabryk fortepianów i pianin. Cztery lata później C.