W latach 1818–1827 był lekarzem sztabowym w drugim pułku ułanów. W latach 1827–1830 był lekarzem sztabowym w Sztabie Korpusu Artylerii i Inżynierów. W marcu 1830 roku awansował na lekarza dywizyjnego w drugiej dywizji piechoty. Również w 1830 roku otrzymał znak honorowy za 20 lat służby wojskowej.
Ludwik Stakebrand wziął udział w powstaniu listopadowym jako ordynator w lazarecie urządzonym w Koszarach Mirowskich w Warszawie i potem w Szpitalu Ujazdowskim. Po klęsce powstania pozostał w Warszawie. Od 1832 roku pracował w Warszawskim Szpitalu Wojskowym, gdzie początkowo był ordynatorem i zajmował się oddziałem oficerskim, a później pierwszym lekarzem (1847) i starszym ordynatorem (1854–1855).
Ludwik Stakebrand prowadził prywatną praktykę lekarską w Warszawie. Posiadał dom na Krakowskim Przedmieściu nr 431 na wprost ulicy Bednarskiej.
Od 1836 roku był czynnym członkiem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego. W 1840 roku został wybrany na podskarbiego Towarzystwa i funkcję tę pełnił aż do śmierci.