Na konsystorzu 20 września 1493 papież Aleksander VI mianował go kardynałem prezbiterem i gubernatorem Kampanii. Kilkakrotnie służył jako legat Aleksandra VI wobec króla Sycylii, Ferdynanda, króla Francji, Karola VIII oraz króla Rzymian Maksymiliana. Biskup Siguenzy 1495–1519, administrator Avellino 1503–1505. Kamerling Św. Kolegium Kardynałów (styczeń 1498 – styczeń 1499), zreformował ten urząd. Poparł Aleksandra VI, gdy w styczniu 1499 ambasadorowie Hiszpanii i Portugalii zagrozili mu detronizacją. Uczestniczył w obu konklawe w 1503 roku. Tytularny patriarcha Jerozolimy (30 grudnia 1503 – 20 lutego 1523). W styczniu 1504 papież Juliusz II powierzył mu sprawowanie nadzoru nad więzionym w Ostii Cezarem Borgia. Legat a latere w Niemczech 1508–1509. 1507 uzyskał promocję do rangi kardynała biskupa diecezji podmiejskich kolejno Albano (1507), Tusculum (1507–1508), Palestrina (1508–1509) i Sabina (1509–1511). Mimo to jego współpraca z Juliuszem II, dawnym antagonistą jego protektora Aleksandra VI, nie układała się dobrze