Swoją karierę pisarską zaczynał jako autor obracający się w kręgu fantasy i realizmu magicznego, z czasem stał się pisarzem przełamującym schematy gatunkoweSylwetka Szostaka w Culture.pl.. Debiutował w roku 1999 opowiadaniem Kłopoty z błaznem zamieszczonym w „Nowej Fantastyce”. Pierwsze powieści, czyli cykl o Smoczogórach, a także Oberki do końca świata inspirowane były kulturą polskich gór czy szerzej -- kulturą ludową. Późniejsze powieści, począwszy od Trylogii krakowskiej, oddalają się od fantastyki w stronę realizmu magicznego. Ostatnie utwory przełamują konwencje gatunkowe, a pisarz -- oprócz klasycznych powieści -- publikuje także utwory eksperymentujące z zastanymi formami literackimi, również z dramatem.
Kilkakrotnie był nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Wichry Smoczogór dodatkowo wyróżnione zostały nagrodą Śląkfy. W roku 2008 otrzymał Nagrodę im. Janusza A. Zajdla za opowiadanie Miasto grobów. Uwertura opublikowane w antologii Księga strachu 2, a nominowana była również jego powieść Oberki do końca świata. Za powieść Chochoły otrzymał Nagrodę Literacką im. Jerzego Żuławskiego, a za powieść Fuga był nominowany do Nagrody Literackiej Nike 2013. W 2014 r. nominowany do Paszportów „Polityki” za Sto dni bez słońca (w 2020 r. znalazł się na długiej liście nominowanych).