Do antypedagogiki należy włączyć niektóre skrajne lub (może lepiej zabrzmi) „twarde” stanowiska, jak np. Ivan Illich w „Społeczeństwo bez szkoły”, postulujący zniesienie obowiązku szkolnego oraz instytucji szkoły w ogóle, jako niezbywalnie opresyjnej, upośledzającej rozwój dziecka i zastąpienia obecnego systemu edukacyjnego zindywidualizowanymi wariantami rozwoju stroniącymi od opresji i przymusu.
Współcześnie obserwuje się pewien wzrost zainteresowania ideami antypedagogiki z uwagi na dostrzeżenie negatywnych skutków społecznych jakie na jednostce wywiera system edukacyjno-pracowniczy (przykładem tego może być nasilone występowanie Hikikomori w Japonii – kraju, którego system edukacyjny uznawany jest jako jeden z najbardziej „opresywnych” – a także w wielu innych krajach Wschodu).
Antypedagogika a kontrkultura Idee antypedagogiczne zostały obok innych teorii krytycznych włączone w światopogląd hipisowski, czy ogólniej, w światopogląd związany z kontrkulturą i z rewoltami lat sześćdziesiątych. Były rozwijane w ramach krytycznego dyskursu tamtego okresu.
Antypedagogika upomniała się o takie wartości jak: wolność; równość; przyjaźń; samostanowienie; odpowiedzialność każdego za siebie samego.
Idee antypedagogiki można odnaleźć w kulturze popularnej, np.