Następnie został członkiem Stronnictwa Narodowego, zostając wkrótce jednym z jego głównych działaczy. W latach 1923–1928 był radcą Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Na początku lat 30. wchodził w skład tajnej organizacji w ramach SN – Straży. W 1934 wystąpił z partii z powodu nieudanej próby jej zreformowania i zradykalizowania. 14 kwietnia tego roku podpisał deklarację nowo utworzonego Obozu Narodowo-Radykalnego. Został członkiem Wydziału Wykonawczego Komitetu Organizacyjnego. Podjął jednocześnie pracę w redakcji pisma „Sztafeta”, które było głównym organem prasowym ON-R. Po jej zdelegalizowaniu w czerwcu 1934 przez władze sanacyjne próbował bezskutecznie interweniować wraz z Janem Jodzewiczem i Janem Mosdorfem u ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego. Po rozłamie wewnątrz ON-R przystąpił do Obozu Narodowo-Radykalnego ABC, zostając jego czołowym ideologiem. Wchodził prawdopodobnie w skład trzyosobowego zarządu partii. Publikował w pismach „Nowy Ład” i „ABC”. Od października 1937 bezskutecznie apelował o utworzenie Konfederacji Polskiej – organizacji mającej zjednoczyć narodowych radykałów z ON-R ABC, Ruchu Narodowo-Radykalnego Falanga i Sekcji Młodych Stronnictwa Narodowego.