Podlegała mu też formowana w miejscowościach Lapać-Plavno-Grahovo-Bosanski Petrovać-Dalmatinsko Kosovo-Gracać Dywizja Dinarska. Początkowo składała się z kilku oddziałów nazywanych pułkami: Pułku Króla Piotra II, Pułku Petara Mrkonjicia, Pułku Gavrilo Principa, Pułku Aleksandra I, Pułku Onisim Petrovicia i Pułku Karadziordziewiciów. Jej dowódcą został pop Momčilo Đujić. Wkrótce najgroźniejszymi jej wrogami stali się komunistyczni partyzanci Josipa Broz Tity. Serbowie uczestniczyli m.in. w kilku niemieckich operacjach antypartyzanckich. W czasie walk z Chorwatami i komunistami dochodziło wielokrotnie do popełniania przez wszystkie strony zbrodni wojennych.
Dotarcie Armii Czerwonej do wschodniej Serbii pod koniec września 1944 wytworzyło nową sytuację militarną dla Dinarskiej Dywizji. Komuniści postanowili teraz z jej pomocą całkowicie zniszczyć formację czetników. W rezultacie na odprawie w wiosce Topolje koło Knina pod przewodnictwem M. Đujicia wszyscy dowódcy oddziałów Dywizji zgodzili się na wycofanie w kierunku północno-zachodnim. Najpierw trzeba było jednak przebić się przez siły partyzantów, którzy zdołali okrążyć Serbów. Nocą z 2 na 3 grudnia 1944 w rejonie wsi Padjene czetnikom – po kilkugodzinnej ciężkiej bitwie – udało się sforsować partyzancką blokadę.