Partia Bunjevac-Šokac, na czele której stał Stjepan Radić, oraz Chorwacka Partia Ludowa (HSS) reprezentowały podobne poglądy, więc członkowie B-Š przeszli na stronę HSS w 1926 roku. Później Rajić również odszedł z partii B-Š i zbliżył się do poglądów HSS.
Po zakończeniu II wojny światowej generał partyzantki, Božidar Maslarić, przemówił na posiedzeniu Rady Narodowej w Somborze i Suboticy 6 listopada 1944 roku. Generał Ivan Rukavina wygłosił przemówienie w imieniu jugosłowiańskiej partii komunistycznej w święta Bożego Narodzenia w Tavankucie na temat losu Buniewców pochodzenia chorwackiego. Po 1945 roku w Socjalistycznej Federalnej Republice Jugosławii w narodowym spisie z 1948 roku Buniewcom ani Šokci nie nadano statusu odrębnych narodowości, a zakwalifikowano ich jako narodowość chorwacką. Komunistyczny rząd Jugosławii (w wyniku stuletnich starań Kościoła katolickiego reprezentującego interesy ludności buniewckiej oraz Šokci w oparciu o silną świadomość narodową Chorwatów) zaliczył Buniewców oraz Šokci do narodowości chorwackiej. 8 maja 1945 roku Tito stwierdził: Uzimamo naprimjer Vojvodinu. Mi gradimo jedinstvo i bratstvo, ali srpski šovinisti u Vojvodini neće da priznaju Hrvatu da je Hrvat, već ga zovu Bunjevac („Powinniśmy wzorować się na Wojwodinie.