Nazwa wodospadu Siklawica w Tatrach Zachodnich pochodzi od Siklawy. Opis Wielka Siklawa najpiękniej wygląda w słoneczne dni, po obfitych opadach deszczu. Wokół niej, w rozpylonych kroplach wody, tworzą się wielobarwne tęcze. Siklawa była celem wycieczek górskich już na początku XIX wieku. Opisywana przez poetów, uwieczniana przez malarzy. Seweryn Goszczyński w swym „Dzienniku podróży do Tatrów” (1832) pisał o wodospadzie, nazywanym przez niego Siklawą Wodą: O sto kroków od nas przewalał się, grzmiał wodospad i rosił nas swoimi mgłami. Przekrojony od sterczącej na wierzchu opoki, rzuca się on prostopadle dwóma pasmami kilkunastołokciowej szerokości (...) Lecąca woda, połamana, pokłębiona, wrząca, zdaje się być tylko pianą i brylantami. Rodzi się z niej wieczny deszczyk i zlewa pobliższe miejsca. W niektórych położeniach słońca zachwycający widok mają tu tworzyć liczne tęcze. Tak z kolei przedstawił Siklawę wspomniany W. Eljasz-Radzikowski w „Szkicach...”: Wodospad przedstawił nam się jak srebrna wstęga snująca się po skale.