Jaromir po objęciu władzy biskupiej starał się o likwidację diecezji ołomunieckiej. W 1070 wybuchł między nim a biskupem ołomunieckim spór majątkowy. Obie strony zwróciły się o rozstrzygnięcie do papieża Aleksandra II. Jaromir nie czekał na rozstrzygnięcie. W 1071 pojechał na Morawy i kazał biskupa ołomunieckiego Jana torturować. Papież wysłał do Czech legata, a Wratysław II zwołał sąd, na który Jaromir się nie stawił. Gdy legat zakazał mu wykonywać posługę biskupią uciekł z kraju. Nowy papież Grzegorz VII pogodził się z Jaromirem, ale spory ciągnęły się do 1085, gdy Grzegorz VII na synodzie rozstrzygnął, że sporne majątki mają być po równo podzielone między oba biskupstwa. Władca niemiecki Henryk IV (cesarz od 1084) mianował Jaromira 11 czerwca 1077 swoim najwyższym kanclerzem co doprowadziło do czasowego wyciszenia sporów. Gdy w 1085 Henryk IV ofiarował koronę królewską Wratysławowi II, potwierdził także Jaromirowi istnienie jednego biskupstwa w państwie czeskim. Już jednak w 1088 Wratysław II odnowił biskupstwo ołomunieckie. Jaromir wyjechał interweniować w Rzymie, ale zmarł w podróży na Węgrzech, gdzie się zatrzymał u swojego przyjaciela króla Władysława I.
Bibliografia Milan M. Buben, Encyklopedie českých a moravských sídelních biskupů, Praha 2000, s. 144-146.
Kategoria:Przemyślidzi Kategoria:Biskupi i arcybiskupi prascy Kategoria:Urodzeni w XI wieku Kategoria:Zmarli w 1090